سندرم دیسترس تنفسی حاد

محدثه پاکدین محدثه پاکدین
48 بازدید

سندرم دیسترس تنفسی حاد  Acute Respiratory Distress Syndrome

سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) یک شکل حاد آسیب ریوی است که با آدم پیش رونده و ناگهانی ریه، افزایش آنفیلتراسیون دو طرفه، هیپوکسی بدون پاسخ به اکسیژن درمانی، و عدم افزایش فشار دهلین چپ مشخص می شود.
ARDS زمانی ظاهر می شود که محرک های التهابیباعث آزاده شدن واسطه های شیمیایی و سلولی شده و صدمه به غشاء مویرگی آلوئولی را همراه با آسیب به نواحی دیگر ریه را ایجاد می کنند. عومال مرتبط با افزایش ARDS شامل صدمه مستقیم به ریه ها (مثل استنشاق دود) یا غیر مستقیم (مثل شوک) می باشد. ARDS به میزان ۲۵تا۵۸% مرگ و میر داشته و علت مهم مرگ در ARDS نارسایی چند ارگان (MODS) به غیر از ریه اغلب به علت عفونت خون (سپیس) می باشد.

تظاهرات بالینی

  • شروع ناگهانی و شدید دی سپنه معمولاً ۱۲ تا ۴۸ ساعت بعد از شروع حادثه.
  • رتراکسیون بین دنده ای و کراکل ممکن است مشهود باشد.
  • هیپوکسمی شریانی بدون پاسخ به اکسیژن درمانی.
  • صدمه ریوی که بعداً موجب فیبروز آلوئولی و هیپوکسمی پایدار و شدید می گردد.
  • افزایش فضای مرده آلوئولی و کاهش کامپلیانس ریوی

بررسی و یافته های تشخیصی

  • سطح سرمی ناتری اورتیک پپتید مغزی Plasma brain natriuretic peptide (BNP)
  • اکو کاردیوگرافی

تدابیر پزشکی

  • تشخیص و درمان شرایط زمینه ای، تأمین مراقبت حمایتی و شدید (انتوباسیون و ونتیلاسیون مکانیکی، حمایت سیستم گردش خون، حجم کافی مایعات و حمایت تغذیه ای.)
  • استفاده از اکسیژن درمانی در زمانی که بیمار علائم اولیه هیپوکسمی را نشان می دهد.
  • کنترل سطحABG، پالس اکسی متری و تست های عملکرد ریوی.
  • با پیشرفت بیماری، استفاده از فشار مثبت انتهای بازدمی (PEEP)
  • درمان با دقت هیپوولمی، اجتناب از زیاد شدن مایعات (مصرف مواد وازوپرسور یا اینوتروپیک ممکن است ضرورت یابد.

درمان دارویی

  • هیچ درمان دارویی خاصی برای ARDS وجود ندارد و درمان حمایتی است. تعدادی از داروها با نظارت جهت توقف فرآیند ARDS (مانند سووفاکتانت، مواد انتی هیپرتانسیو ریوی، و داروهای ضد سپسیس) داده شود.

درمان تغذیه ای

حمایت تغذیه ای را فراهم کنید (۳۵ تا ۴۵ کیلوکالری به ازای هر کیلوگرم وزن.

تدابیر پرستاری

  • بیمار را دقیقاً کنترل کنید و به طور مکرر تأثیر درمان ها را بررسی کنید (مثلاً تجویز اکسیژن، درمان نبولیزر، فیزیوتراپی سینه، انتوباسیون اندوتراکیال و یا تراکئوستومی، ونتیلاسیون مکانیکی، ساکشن، برونکسکوپی.)
  • به نیاز های دیگر بیمار توجه کنید. (مثلاً وضعیت دادن، اضطراب، استراحت)
  • مشکلات ونتیلاسیون را که ممکن است موجب اضطراب گردد تعیین کنید: انسداد لوله، مشکلات تنفسی حاد دیگر (مثل پنوموتوراکس،درد) کاهش ناگهانی در سطح اکسیژن، میزان دی سپنه، اختلال عملکرد ونتیلاتور.
  • آرام بخش ممکن است جهت کاهش مصرف اکسیژن و تهویه بهتر ونیتلاتور برای بیمار و کاهش اضطراب بیمار لازم باشد.
  • اگر مسکن ها مؤثر نباشند، داروهای فلج کننده (تا حد امکان برای زمان کوتاه) ممکن است تجویز شود (با تدابیر کافی درد و تجویز آرام بخش کافی)، بیمار را مطمئن سازید که فلج ناشی از دارو موقتی است، هدف از مصرف مواد فلج کننده را به خانوده بیمار توضیح دهید.
  • بیماری که مواد فلج کننده دریافت کرده را دقیقاً کنترل کنید و مطمئن شوید بیمار از ونتیلاتور جدا نشود و اینکه سیستم های هشدار دهنده بیمار و ونتیلاتور در تمام مدت روشن هستند، مراقبت چشمی را تأمین کنید، عوار مربوط به داروهای بلوک کننده سیستم عصبی عضلانی را به حداقل برسانید، نیازهای بیمار را در مورد درد و راحتی پیش بینی کنید.

برای اطلاعات بیشتر به فصل۲۳، کتاب درسنامه پرستاری داخلی- جراحی برونر و سودارت چاپ سیزدهم، سال۲۰۱۴ مراجعه کنید.

 

 

بازدیدها: 3

دسته بندی دسته‌بندی نشده
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت