بیماری آدیسون (نارسایی آدرنوکورتیکال)  Addisons Disease

محدثه پاکدین محدثه پاکدین
58 بازدید

 

بیماری ادیسون (نارسایی آدرنوکورتیکال)   Addisons Disease

بیماری آدیسون (نارسایی آدرنوکورتیکال) زمانی بروز می کند که عمل کورتکس آدرنال برای براوردن نیازهای بیمار به هورمون های کورتیکال ناکافی باشد.

آتروفی اتوایمون یا ایدیوپاتیک غدد آدرنال مسئول بیشترین موارد است.

عوامل دیگر هم شامل جراحی هر دو غده آدرنال یا عفونت (توکلوزیر یا هیستوپلاسموزیز) غدد آدرنال می باشد.

ترشح ناکافی هورمون های آدرنوکورتیکوتروپیک (ACTH) از غده هیپوفیز نیز منجر به نارسایی آدرنال می گردد.

مصرف درمانی کورتیکوتروئیدها شایع ترین توقف ناگهانی آدرنوکورتیکال است.

نشانه ها ممکن است ناشی از توقف ناگهانی درمان هورمونی آدرنوکورتیکال باشد که با مکانیسم های فیدبک طبیعی تداخل می کند.

تظاهرات بالینی بیماری آدیسون (نارسایی آدرنوکورتیکال)

تظاهرات بالینی عمده شامل ضعف عضلانی، بی اشتهایی، نشانه های گوارشی، خستگی، لاغری، پیگمانتاسیون سیاه پوست و غشاء مخاطی، هیپوتانسیون، قندخون پایین، سدیم سرم پایین و پتاسیم سرم بالا می باشد.

شروع بیماری با علائم غیرمشخص معمولاً ظاهر می شود. تغییرات ذهنی (افسردگی، بی ثباتی عاطفی، آپاتی و گیجی) در ۶۰ تا ۸۰% موارد وجود دارد. در موارد شدید، اختلال متابولیسم سدیم و پتاسیم ممکن است با کاهش شدید سدیم و آب و دهیدراتاسیون مزمن مشخص گردد.

بحران ادیسون

این فوریت پزشکی در مراحل پیشرفت بیماری ایجاد می شود. علایم و نشانه ها شامل موارد زیر هستند:

  • سیانوز و علائم کلاسیک شوک گردش خون: رنگ پریدگی، تشویش، نبض تند و ضعیف، تنفس سریع و کاهش فشارخون
  • سردرد، تهوع، درد شکمی، اسهال، کنفوزیون و بی قراری
  • افزایش مختصر فعالیت، تماس با سرما، عفونت های حاد، یا کاهش مصرف نمک ممکن است منجر به کلاپس گردش خون، شوک و مرگ شود.
  • استرس جراحی یا دهیدراتاسیون ناشی از تست های تشخیصی یا در جراحی ممکن است بحران آدیسون یا هیپوتانسیون را تسریع کند.

بررسی و یافته های تشخیصی

افزایش واضح ACTH پلاسما ( بیش از ۲۲ Pmo1/L)، کورتیزول سرم  کمتر از طبیعی (کمتر از ۶۵ nmo1/L) میزان حداقل نرمال،کاهش قند خون ( هیپوگلیسمی) و سدیم (هیپوناترمی)، افزایش پتاسیم ( هیپرکالمی ) و افزایش گلبول های سفید (لکوسیتوز.)

تدابیر پزشکی بیماری آدیسون (نارسایی آدرنوکورتیکال)

درمان فوری مربوط به شوک گردش خون می باشد.

  • برگرداندن جریان خون، تجویز مایعات و کورتیکوستروئیدها، کنترل علایم حیاتی، و قرار دادن بیمار در یک وضعیت ریکامبنت با بالا آوردن پاها.
  • تجویز هیدروکورتیزون وریدی که با دکستروز ۵% در سرم نمکی (قندی نمکی) ادامه می یابد.
  • آمین های وازوپرسو که در هیپوتانسیون ممکن است لازم باشد.
  • آنتی بیوتیک ها ممکن است در صورت وجود عفونت که عامل مستعد بحران آدرنال است تجویز گردد.
  • مصرف راه دهان در حد تحمل به زودی ممکن است شروع شود.
  • اگر غده آدرنال عملکرد خود را به دست نیاورد، جایگزینی مادام العمر کورتیکوستروئیدها و مینرالوکورتیکوئیدها لازم می شود.
  • در طی از دست دادن مایعات به علت اسهال و استفراغ تغذیه باید با نمک اضافی باشد.

تدابیر پرستاری

بررسی بیمار

بررسی روی اختلال تعادل مایعات و استرس تمرکز دارد.

  • فشارخون و میزان نبض را در حالت خوابیده، نشسته و ایستاده جهت تعیین عدم کفایت حجم مایعات اندازه گیری کنید.
  • رنگ و تورگور پوست را بررسی کنید.
  • سابقه تغییرات وزن، ضعف عضلانی و خستگی را بررسی کنید.
  • از بیمار و خانواده اش درباره شروع بیماری و یا افزایش استرس که عامل مستعد بحران است سؤال کنید.

کنترل و ادامه بحران آدیسون

  • علائم و نشانه های بحران آدیسون را که می تواند شامل: شوک، هیپوتانسیون،نبض سریع و ضعیف، تنفس سریع، رنگ پریدگی و ضعف شدید باشد را کنترل کنید.
  • بیمار را جهت اجتناب از استرسورهای فیزیکی و روانی مثل تماس با سرما، فعالیت بیش از حد، عفونت و دیسترس عاطفی توجیه نمایید.
  • بیمار را از نظر بحران آدیسون با تجویز فوری مایعات، قند، الکترولیت ها، مخصوصاً سدیم، جایگزین هورمون های استروئید، وازوپرسورها درمان کنید.
  • نیازهای بیمار را جهت برگشت سریع به وضعیت قبل از بحران پیش بینی و برآورده کنید.

نگهداری تعادل مایعات

  • تشویق بیمار برای مصرف غذا و مایعاتی که به حفظ و نگهداری تعادل معایعات و الکترولیت ها کمک می کند.
  • همکاری با کارشناس تغذیه، کمک به بیمار برای انتخاب غذاهایی با سدیم بالا در طی مشکلات گوارشی و هوای گرم.
  • آموزش به بیمار و خانواده برای تجویز هورمون جایگزینی طبق دستور و اصلاح دوز آن در طی بیماری و شرایط اسنرس زای دیگر.
  • آموزش کتبی و شفاهی درباره نحوه تجویز مینرالوکورتیکوئیدها (فلورینف) یا کورتیکوستروئید (پردنیزون) طبق دستور.

افزایش تحمل فعالیت

  • اجتنا از فعالیت های غیرضروری و استرس هایی که ممکن است حملات هیپوتانسیون را تسریع کند.
  • تشخیص علائم عفونت یا وجود استرسورهایی که ممکن است بحران را تحریک کند.
  • دلیل منطقی به حداقل رساندن استرس را در طی بحران حاد توضیح دهید.

ارتقاء مراقبت در منزل و جامعه

آموزش مراقبت از خود به بیماران

  • آموزش به بیمار و خانوده به طور کتبی و شفاهی درباره دلیل درمان جایگزینی و دوزاژ صحیح.
  • آموزش به بیمار و خانوده درباره چگونگی تطبیق دوز دارو و افزایش مصرف نمک در موارد بیماری، هوای خیلی گرم، و موقعیت های استرس زا.
  • آموزش بیمار برای اصلاح تغذیه و مصرف مایعات جهت حفظ تعادل مایعات و الکترولیت ها.
  • برای بیمار و خانوده سرنگ های تزریقی از قبل پر شده کورتیکوستروئیدها برای مصرف در موقع اورژانس تأمین کنید و چگونگی استفاده از آن را آموزش دهید.
  • به بیمار توصیه کنید مراقبان بهداشتی را از مصرف استروئید آگاه سازد. (مثلاً دندان پزشکان)
  • بیمار را وادار کنید که دستنبند پزشکی را بپوشد و در همه مواقع اطلاعاتی را درباره نیاز به کورتیکوستروئیدها با خود حمل کند.
  • آموزش به بیمار و خانواده در مورد علائم ازدیاد یا ناکافی بودن هورمون جایگزینی.

مراقبت مداوم

  • اگر بیمار به کار و مسئولیت خانواده بعد از ترخیص برگشت، به پرستار مراقبت کننده در منزل ارجاع دهید تا بهبودی بیمار را بررسی کند، جایگزینی هورمون کنترل و استرس را در خانه ارزیابی نماید.
  • آگاهی بیمار و خانوده را درباره دارو درمانی و اطلاعات تغذیه ای بررسی کنید.
  • برنامه بیمار را برای ویزیت های پیگیری در درمانگاه یا مطب پزشک بررسی کنید.
  • به بیمار و خانواده وی اهمیت شرکت در فعالیت های ارتقاء سلامتی و غربالگری سلامتی خاطر نشان سازید.

برای اطلاعات بیشتر، فصل ۵۲ در کتاب درسنامه پرستارس داخلی-جراحی برونر و سودارت، چاپ سیزدهم، سال۲۰۱۴ مراجعه کنید.

 

بازدیدها: 1

دسته بندی دسته‌بندی نشده
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت